Teatr lalek, którego repertuar jest obecnie skierowany prawie wyłącz-nie do publiczności dziecięcej, przez wiele lat funkcjonował jako forma dramatu przeznaczonego dla widza dorosłego. Ożywione przez aktorów lalki występowały w przedstawieniach wszelkiego rodzaju - od eposu po satyrę społeczną. Lalka ożywa w rękach aktora i dzięki niemu stwarza pozory rzeczywistości. Lalkarz, a czasem narrator użycza głosu pacynkom, kukiełkom czy marionetkom i opowiada historię. Tradycyjne lalki przypominają dziecięce zabawki, a w wielu językach (np. ang. puppet) ich nazwa pochodzi od łacińskiego slowapupa oznaczającego taką zabawkę. Nie ulega jednak wątpliwości, że lalka staje się postacią dopiero wtedy, gdy człowiek tchnie w nią życie.